Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Στίχοι του αέρα και της στιγμής

Ζω για να δίνω κι όχι να παίρνω
ούτε απ την μύτη φίλους να σέρνω
Ο από πάνω όλα τα βλέπει
και μας φυλάει η δική Του σκέπη.

Αν θέλεις γίνομαι χαλί να με πατήσεις
κι αν με πειράξεις θα μετανιώσεις
Αν σε αδικήσω και με μισήσεις
σου δίνω άδεια να με πλακώσεις

Μόνο για σέλφι και τραγουδάκια
έχουν το φέισμπουκ κάποια παιδάκια
στο δρόμο ξέχασαν ποιά είναι η ουσία
της παρακμής μας γίνονται λεία.

Προχώρα φίλε μου μπροστά ο δρόμος είν δικός σου
μα πρόσεξε τα οχήματα που ρχονται απ το άλλο ρεύμα
Μονάχα ο Θεός ξέρει τον προορισμό σου.
Και θα το νιώσεις μια στιγμή πώς θα σου κάνει νεύμα.

Είδος προς εξαφάνιση είναι στην εποχή μας
Η κρίση τα κατέστρεψε και βούτηξαν στην λήθη
Πεζός καιρός και ανάλατος, παίζει με την ψυχή μας
Για αυτό ξυπνάμε το πρωί με πόνο μες τα στήθη.


Εδώ καιρό σταμάτησα να βλέπω τις ειδήσεις
παρουσιάζουν τα άσχημα και τα καλά τα κρύβουν
Θέλω να ξέρω οι άνρθωποι δεν έχουν πια απαιτήσεις
πες μου ως πότε άραγε εγκέφαλους θα στίβουν;


Του ανθρώπου είναι η καλύτερη παρέα
Κοιτά με αφοσίωση του αφεντικού τα μάτια
Όλα τα αφουγκράζεται τα συναισθήματά σου
με πίστη σε ακολουθεί σε όλα τα μονοπάτια


Νιαουρίζεις στην γωνία για φαί
έρχεσαι και τρίβεσαι στα πόδια πονηρή
μέσα στο κρύο το τζάμι γρατσουνάς
και στο κρεβάτι μου να κοιμηθείς ζητάς
κι αν άλλος σε ταίσει πιο πολύ
φεύγεις και μεμιάς με παρατάς
σαν γυναίκα κάνεις δηλαδή