Kώστας Πάνος

Έχει πεθάνει η χαρά μου εδώ και χρόνια.Δεν ήρθες να την αναστήσεις. Τρένο η ζωή χωρίς βαγόνια.Δεν ξέρεις που θα σταματήσεις. Έχει τελειώσει η υπομονή μου.Τα νεύρα ολότελα έχουν σπάσει. Και δεν ακούς πια τη φωνή μου.Πολύ μου λες σε έχω κουράσει. Έχει παγώσει το όνειρό μου.Δεν ήρθες για να το ζεστάνεις. Σε σένα πάλι το μυαλό μου,έχει κολλήσει. Τι να κάνεις; Έχει πεθάνει ο έρωτάς μου.Βουνά ο πόνος και ο χρόνος. Λες κι είμαι προγραμματισμένος.Να ζω συνέχεια μόνος. Μια αλλαγή ζητώ από μένα. Για να μου φέρει ευτυχία. Να πάω μακριά σε μέρη ξένα. Να σπάσει η μονοτονία.

Με ξενέρωσες, μια-δυό στιγμές δεν μου αφιέρωσες. Και μυστικά δεν μου φανέρωσες. Με εκνεύρισες, που σαν γυναίκα δεν με πλεύρισες. Μέσα σου μ' έσβησες. Αδιαφόρησες, τον αριθμό μου δεν τον καταχώρησες. Ένα σου γέλιο δεν μου δώρισες. Απογοητεύτηκα, πώς μπόρεσα εγώ και σε ερωτεύτηκα. Τα όνειρα ψεύτικα. Πληγώθηκα, στο φέρσιμο σου συμμορφώθηκα μα από σένα ίσως να σώθηκα. Κι έτσι τραντάχτηκα, μέσα μου ψάχτηκα, στη μοναξιά μου στρατιώτης κατατάχτηκα.

Νύχτα στο δώμα, μήνες που σε έχασα. Εικοστεσσάρων καρατίων- χρυσέ- δεν ξέχασα. Παρηγοριά προσπάθησα να βρω ο καημένος. Και τα κουμπιά σου πάτησα. Μα ο ανελκυστήρας σου, κατειλημμένος. Μου μείναν τόσες απορίες, γιατί αναπάντητα. Μα τα μεγάλα σου τα βάθη, βουνά απάτητα. Ξέρω πώς φταίω, μα δεν θέλεις, να συζητήσουμε. Την άμπελο του χωρισμού μας, να την τρυγήσουμε. Δεν βρίσκω λόγο να προχωρήσω, χωρίς την πάρτη σου. Λουλουδιασμένη άνοιξη μου, ήμουν ο Μάρτης σου. Μα πρέπει εγκαίρως και οι δυό μας, να ξεκολλήσουμε. Το παρελθόν μας πίσω ψυχρά να αφήσουμε. Θα ρθουν οι μέρες και θα μας βρούνε χαρές σαν κύματα; Από ψηλά το ξέρει Όποιος κινεί τα νήματα...

Μου χεις στοιχειώσει το μυαλό με τίποτα δεν βγαίνεις. Και να με δεις από κοντά, τάχα δεν προλαβαίνεις. Μου χεις στοιχειώσει το μυαλό και δεν καταλαβαίνω, γιατί γουστάρω εσένανε σε ένα κόσμο ξένο. Μου χεις στοιχειώσει το μυαλό, τις λέξεις μου μπερδεύω, αφήνομαι στη σκέψη σου, συνέχεια ταξιδεύω. Ένα ταξίδι θέλω μακριά, μαζί σου να το κάνω. Να σε έχω στο κεφάλι μου χρυσή κορώνα επάνω.

Τα σύννεφα κι οι θάλασσες κλειστήκαν σε ένα βλέμμα. Οι αλήθειες σου νικήσανε το πιο καλό μου ψέμα. Τα σύννεφα κι οι θάλασσες και οι ορίζοντές μου. Για ότι μέσα μου κρατώ, είναι οι μάρτυρές μου.  Τα σύννεφα κι οι θάλασσες, κλειστήκαν στη μορφή σου. Θα θελανε πολύ κι αυτά να βρίσκονται μαζί σου....  Και βρίσκομαι σε έκσταση από ομορφιάς μαγεία. Μες της ψυχής μου τα βαθιά, σκάψε τα ορυχεία.

Έκλεισα μέσα μου του κόσμου την κακία, με ένα τσιγάρο κι ένα ψέμα φυλαχτό. Δεν με ξαφνιάζει πια της μοναξιάς η βία, γιατί συνήθισα να ζω και να αγαπώ. Έκλεισα μέσα μου του κόσμου την βλακεία. Κάθε τους βλέμμα κάθε γέλιο ειρωνικό. Σε μία πρόστυχη μεγάλη δυστυχία. Και κουβαλάω έναν ασήκωτο σταυρό. Έχω μια διαίσθηση και μια μελαγχολία, που μου αφήνουν το χαμόγελο μισό. Χάνω τον ύπνο μου σε κάθε αποτυχία. Και τραγουδάω έναν αιώνιο καημό. Κάθε στιγμή κάθε λεπτό που δεν περνάει, νιώθω να σβήνει ένα κομμάτι απ' την ψυχή. Από γυαλί είναι η χαρά μου κι όλο σπάει και σε αδιέξοδα με βγάζει η ζωή. Δεν συγχωρείται τώρα πια η καλοσύνη. Δεν έχει φρένο η ζωή μας στο γκρεμό. Αφού ποτέ τους δεν κατάλαβαν εκείνοι, βαρέθηκα κι εγώ να εξηγώ: Ότι τον φόβο άμα θες να τον νικήσεις, πρέπει στα μάτια διαρκώς να τον θωρείς, στην άλλη όχθη να σε πάει και να γυρίσεις, ευθύνη έχεις μόνο εσύ αν ζαλιστείς.

Σάββατο απόγευμα κι η μοναξιά πολλή, δεν βρίσκεται κανένας πλέον.Άλλος κοιμάται , άλλος βγαίνει για καφέ και άλλος πίνει υπέρ το δέον. Σάββατο απόγευμα στην πόλη, μονάχα ξεχασμένοι ποδηλάτες, βλέπεις στο δρόμο να περνούν και κάποιοι γέρικοι διαβάτες. Σάββατο απόγευμα, δεν το μπορώ .Με τη σιωπή δεν είμαι φίλος. Και το ρολόι μου κοιτώ, πάνω στου γκρεμού το χείλος. Σάββατο απόγευμα και αναμνήσεις .Μετρώ με τύψεις το παρελθόν μου, και σκέφτομαι μες στη μαυρίλα μου, του τάφου πόσο θα ναι το εμβαδόν μου.