Kώστας Πάνος

Νιώθω και σκέφτομαι συχνά όλη αυτή την κρίση Σε σχέσεις, χρήματα, ψυχές αλλά και στις αξίες Κανείς πολιτικός ποτέ δεν είχε λύση. Μόνο κοιτούσε τους σταυρούς και τις παρανομίες. Επάνω τους! Μια φωνή δεν έχει αντηχήσει Εμείς την επιτρέψαμε αυτήν εδώ την κρίση. Και τώρα μετανιώνουμε με τις επιλογές μας. Και τρίβουνε απ’ τη χαρά τα χέρια οι γείτονές μας. Μας φέρανε σε αδιέξοδο μείναμε από βενζίνη Τίποτα πια όρθιο δεν έχει απομείνει Παιδεία; Υγεία; Άμυνα; Ακόμα κι η φιλία. Και γίναμε των άγριων θηρίων μας η λεία. Αν δεν βελτιωθείς άνθρωπε σαν μονάδα Τον χρόνο μέτρα αντίστροφα για όλη την Ελλάδα. Μπορεί να έχασες πολλά, και άλλος ίσως πιο λίγα. Η κρίση δεν σηκώνει πια εις το σπαθί της μύγα.

Κόσμε σου στησαν παγίδες, γιατί άνοιγες παρτίδες, με τον κάθε υποκριτή. Είπες γύρισες σελίδες, γιατί στρίψανε οι βίδες, μπας και δεις μια προκοπή Μα ήρθανε κι οι νταβατζήδες, που πουλήσανε ελπίδες, σου λογχίσαν την καρδιά Γίναμε όλοι Ρωσίδες, πολυτέλειας παλλακίδες κι η Ευρώπη μας γαμά. Τόσα χρόνια τους ψηφίζεις, το μυαλό σου δεν ορίζεις, με την μνήμη σου απορώ Είσαι θύμα εκ των προτέρων. Το δικό τους το συμφέρον, σου πασάρουν για καλό. Κάποτε είχες περηφάνια. Τώρα είσαι σε αδράνεια. Κι ας μην έχεις για να φας. Έμεινες στην ανηφόρα, και σου λεν αυτοί προχώρα, η ζωή σου Γολγοθάς. Κόσμε πάρε την ευθύνη, πόσο η τσέπη σου θα δίνει; Βάλε τέλος στην αρχή. Πάνε να σε εξαφανίσουν, όλα να τα ξεπουλήσουν, αξιοπρέπεια, τιμή... Παίζουν θέατρο μπροστά σου. Κι αν θα χάσεις την δουλειά σου. Δεν ιδρώνει το αυτί. Το παιδί σου θα σε κρίνει, και το αίμα του θα δίνει, για να κλείσει η πληγή…

Για σένα σβήνω, μα δεν το ξέρεις. Δεν βρίσκω εγώ στον έρωτα γιατρειά Όλα τα δίνω, θέλω να φέρεις στην άχαρη ζωή μου ξαστεριά. Κι είσαι το χάδι, που όλο ψάχνω, στου όμορφου ουρανού την αγκαλιά Είναι η πνοή σου, η αγάπη στη δική μου μεγάλη μοναξιά. Δεν βρίσκεις λόγια, να περιγράψεις, του αισθήματος ποιά θα ναι η τροχιά Και γω σου λέω, θέλω να κόψεις, αυτά που με κρατάνε τα σχοινιά. Για σένα σβήνω, βουβός ο πόνος, του χωρισμού μας πώς να ανέβω τα σκαλιά; Σε ψάχνω μέρες μα δεν σε βρίσκω, και γυροφέρνω μες την πόλη σαν σκιά

Δέντρα με φύλλα πεταμένα γίναν τα αισθήματα ξανά Και την ψυχή μου την παρθένα σκίζουν σαν άγρια θεριά Μετρώ   ξανά τις   αναμνήσεις. Μέσα σ αυτές σε συναντώ. Τζάμια σπασμένα τα όνειρά μου, κόβουν στη μέση τον καιρό. Αμάξια   που έχουνε τρακάρει,τα δευτερόλεπτα   που ζω Παίρνουν φόρα με διακόσια, κι ίσια πέφτουν στο γκρεμό. Ήσουν για μένα οξυγόνο, μέσα στο νέφος της ζωής Και τώρα ψάχνω απεγνωσμένα , για μάταιες λύσεις της στιγμής

Εγώ σε βρίσκω τέλεια ως συνήθως, ανάβεις τα ένστικτα τα αρχαία- γλυκιά. Και η καρδιά σου πολύτιμος λίθος, που σβήνει ωραία την μοναξιά. Εγώ σε θέλω, μ όλο το είναι, και αν την άκρη μου δεν έχεις βρει. Έλα κοντά μου το βράδυ και γίνε, ένα αναμμένο, στο σκότος κερί. Εγώ σε βρίσκω μες στο μυαλό μου,κι ακούω τη σιωπή μου πιο δυνατά. Τον έρωτά μας τον πήρα επ' ώμου, και την αγάπη μας πήρα αγκαλιά. Εγώ σε θέλω με τα στραβά σου,μα εσύ με βάζεις σε άλλη τροχιά. Κρατώ, διαβάζω μηνύματά σου, δεν με ποτίζεις, πλέον φιλιά.

Και πιο συχνά στο όνειρο, βλέπω να σε αγκαλιάζω. Μα έχεις άλλον δίπλα σου, στον ξύπνιο και τρομάζω. Βρίσκω αφορμές και έρχομαι στο σπίτι σου από κάτω. Σε περιμένω μάταια σαν τον ναζιάρη γάτο. Μεθώ με ένα σου άγγιγμα, ξυπνώ με μια ματιά σου. Χαλί Περσίας γίνομαι και στρώνομαι μπροστά σου. Το τελευταίο λιμάνι σου, πολύ θέλω να γίνω. Να παίρνω αγάπη κι έρωτα, μα πιο πολύ να δίνω.

Κάθε βράδυ ίδια ώρα, στο δίκτυο το κοινωνικό, με δυό λογάκια σου για δώρα, κάνεις τον κόσμο ιδανικό. Κάθε βράδυ, βρίσκω τρόπους, να μου ανοίγεις την ψυχή. Ένα φιλί για τόσους κόπους, γλυκιά θα είναι ανταμοιβή. Όμως με κάνεις ότι θέλεις, νιώθω αδύναμος πολύ. Κι αυτή η αίσθηση μ' αρέσει. Διώχνει την κάθε αναστολή. Αμέσως θέλω απαντήσεις, σε ότι σου στέλνω, διακαώς. Κι αν λογικοί όλοι τριγύρω, εγώ για σένα ο πιο τρελός.