Kώστας Πάνος

Εκείνο το βράδυ ήμουνα πιωμένος δεν ήξερα τι έλεγα και που. Ως το άλλο το πρωί εξαρτημένος για σένα πονηρή μου αλεπού. Έβγαλα τα μάτια μοναχός μου, ήμουνα δεν ήμουνα ο εαυτός μου. Το πλοίο μου έμπασε νερά. Χωρίς μια σκέψη ξαφνικά. Δεν άντεχα τον πόνο και να με βλέπω μόνο σε ένα αφιλόξενο χωριό. Σε έβλεπα κάθε μέρα και ήθελα για σένα να πιω της αμαρτίας το νερό. Ήθελα σελίδα να γυρίσω, τις παλιές αγάπες πίσω να αφήσω. Δεν πήγα ούτε ένα βήμα μπρος. Νόμιζα πώς με ξέχασε ο Θεός. Έβαλες σχέδιο να με καταστρέψεις με λόγια και με έργα πονηρά. Μου έβγαλες μια βρώμα, με πάτησες σαν χώμα, να βλέπω άρχισα όνειρα τρελά. Φέρνεις τον δικό σου έξω απ’ το σπίτι, με νεύρο να πουλήσει τσαμπουκά. Έβγα έξω λέει αν είσαι άντρας να πούμε λόγια αντρικά. Μετά από όλα αυτά απογοητευμένη, αρχίσαν να σου παν όλα στραβά. Στο λάκο που έσκαψες να πέσω μέσα, έπεσες με πόδια ανοιχτά. Το καλοκαίρι ήταν τόσο μαύρο για μένα και για σένα πιο πολύ. Η μνήμη σου ακόμα με τρομάζει, σ...

Tα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Λουλούδια οι σχέσεις που μαραίνονται. Περνάς στην μοναξιά βασανιστήρια. Tις νύχτες με κλειστά τα παραθύρια. Τα πράγματα όσο πάνε δυσκολεύουνε. Οι πιο πολλοί δεν την παλεύουνε. Κανείς δεν νιώθει όπως άλλοτε. Αλίμονο σου άνθρωπε ευάλωτε. Τα πράγματα αλλάξαν πριν την ώρα τους .Οι πιο καλοί εγκατέλειψαν την χώρα τους. Μα οι από πάνω έχουν ήσυχη συνείδηση. Και οι θεσμοί υπέστησαν καθίζηση. Τα πράγματα την κάτω βόλτα πήρανε. Ανθρωποφάγε της κρίσης τύραννε Πόσοι ακόμα στο βωμό σου θα θυσιάζονται; Αργίες τέχνας κατεργάζονται.

Έχεις μια φωτογένεια, μαζί με την ευγένεια και είσαι αγαπητή. Κόρη μαλαματένια με κόμη μεταξένια, ω έαρ μου γλυκύ. Μορφή παραμυθένια,φωνή παραδεισένια στου κόσμου το χαμό. Οι κόμποι μες στα χτένια για την δική σου έννοια μου δέσαν το μυαλό.

Κορνίζες τα όνειρα στον τοίχο, και η ψυχή μου το καρφί τώρα άλλα ζητά το σώμα μα δεν τα δίνει η ζωή και οι καημοί όλοι στιχάκια που σημαδεύουν το μυαλό για αυτό και πονοκεφαλιάζω δειλό το κάθε πρωινό Κορνίζες γίνανε κι οι σκέψεις σε ένα αλλόκοτο εμβαδό Και όλες οι παλιές αγάπες μαχαίρια δίκοπα θαρρώ. Γυρνάνε οι στιγμές κι οι μέρες σε μια παράξενη τροχιά. Μακριά απ’ το γέλιο, την ανάσα και την δική σου αγκαλιά

Νιώθω και σκέφτομαι συχνά όλη αυτή την κρίση Σε σχέσεις, χρήματα, ψυχές αλλά και στις αξίες Κανείς πολιτικός ποτέ δεν είχε λύση. Μόνο κοιτούσε τους σταυρούς και τις παρανομίες. Επάνω τους! Μια φωνή δεν έχει αντηχήσει Εμείς την επιτρέψαμε αυτήν εδώ την κρίση. Και τώρα μετανιώνουμε με τις επιλογές μας. Και τρίβουνε απ’ τη χαρά τα χέρια οι γείτονές μας. Μας φέρανε σε αδιέξοδο μείναμε από βενζίνη Τίποτα πια όρθιο δεν έχει απομείνει Παιδεία; Υγεία; Άμυνα; Ακόμα κι η φιλία. Και γίναμε των άγριων θηρίων μας η λεία. Αν δεν βελτιωθείς άνθρωπε σαν μονάδα Τον χρόνο μέτρα αντίστροφα για όλη την Ελλάδα. Μπορεί να έχασες πολλά, και άλλος ίσως πιο λίγα. Η κρίση δεν σηκώνει πια εις το σπαθί της μύγα.

Κόσμε σου στησαν παγίδες, γιατί άνοιγες παρτίδες, με τον κάθε υποκριτή. Είπες γύρισες σελίδες, γιατί στρίψανε οι βίδες, μπας και δεις μια προκοπή Μα ήρθανε κι οι νταβατζήδες, που πουλήσανε ελπίδες, σου λογχίσαν την καρδιά Γίναμε όλοι Ρωσίδες, πολυτέλειας παλλακίδες κι η Ευρώπη μας γαμά. Τόσα χρόνια τους ψηφίζεις, το μυαλό σου δεν ορίζεις, με την μνήμη σου απορώ Είσαι θύμα εκ των προτέρων. Το δικό τους το συμφέρον, σου πασάρουν για καλό. Κάποτε είχες περηφάνια. Τώρα είσαι σε αδράνεια. Κι ας μην έχεις για να φας. Έμεινες στην ανηφόρα, και σου λεν αυτοί προχώρα, η ζωή σου Γολγοθάς. Κόσμε πάρε την ευθύνη, πόσο η τσέπη σου θα δίνει; Βάλε τέλος στην αρχή. Πάνε να σε εξαφανίσουν, όλα να τα ξεπουλήσουν, αξιοπρέπεια, τιμή... Παίζουν θέατρο μπροστά σου. Κι αν θα χάσεις την δουλειά σου. Δεν ιδρώνει το αυτί. Το παιδί σου θα σε κρίνει, και το αίμα του θα δίνει, για να κλείσει η πληγή…

Για σένα σβήνω, μα δεν το ξέρεις. Δεν βρίσκω εγώ στον έρωτα γιατρειά Όλα τα δίνω, θέλω να φέρεις στην άχαρη ζωή μου ξαστεριά. Κι είσαι το χάδι, που όλο ψάχνω, στου όμορφου ουρανού την αγκαλιά Είναι η πνοή σου, η αγάπη στη δική μου μεγάλη μοναξιά. Δεν βρίσκεις λόγια, να περιγράψεις, του αισθήματος ποιά θα ναι η τροχιά Και γω σου λέω, θέλω να κόψεις, αυτά που με κρατάνε τα σχοινιά. Για σένα σβήνω, βουβός ο πόνος, του χωρισμού μας πώς να ανέβω τα σκαλιά; Σε ψάχνω μέρες μα δεν σε βρίσκω, και γυροφέρνω μες την πόλη σαν σκιά