Kώστας Πάνος

Σαν λουλούδι μες την άνοιξη φυτρώνεις και στην αγκαλιά μου μέσα μεγαλώνεις. Το άρωμα σου μόνο εγώ μυρίζω και με δάκρυα αγάπης σε ποτίζω. Είσαι ένα δέντρο και δροσίζομαι στη σκιά σου, γεμάτα φύλλα όλα τα κλαδιά σου. Κι οι ρίζες σου βαθιά μες στην καρδιά μου, χαρές γεμίζουν τα όνειρά μου. Σαν το σπουργίτι εμπρός στο παράθυρό μου, με το τραγούδι σου ομορφαίνεις τον καιρό μου. Την άνοιξη κλεισμένη σε ένα βλέμμα, μου δίνεις και για έρωτα έχω θέμα. Σαν βάρκα στο γιαλό μου αρμενίζεις και σαν κερί την νύχτα με φωτίζεις. Μες του μυαλού μου τα στενά γυρίζεις, μα άκρη δεν βγάζεις κι όλο βρίζεις. Από τη συλλογή στίχων μου ΄΄ Σκληρό να ζεις με το όνειρο'' ( Τρίκαλα , 2011)

Ιππότες μεσαιωνικοί σε μάχη οι έρωτές μου, που χτυπηθήκαν στης ψυχής μου την κοιλάδα. Με δαίμονες και μάγισσες τις ανασφάλειες μου. Παντού όπου κι αν γύρισα σε όλη την Ελλάδα. Θηρία άγρια τα μυαλά των γυναικών που είχα, όταν πεινούσαν όρμαγαν να με κατασπαράξουν. Και αν αγάπη έδειξα και έκρυψα τον βήχα, αυτές ήθελαν μάταια πόνο να με διδάξουν. Τα βλέμματά τους κοφτερά, γυαλιά που δεν ραγίσαν, σε αυτά καθρεφτιζότανε πολλά προβλήματά τους. Τα ψέματα τους δύσκολα αινίγματα δε λύσαν, τα πίστεψα και ήμουνα ένα απ' τα θύματά τους. Από τη συλλογή στίχων μου ΄΄ Σκληρό να ζεις με το όνειρο΄΄ ( 2011, Τρίκαλα)

Σε θέλω, μα σε ντρέπομαι. Πώς να το ξεστομίσω; Μέσα μου δεν βολεύομαι, αν δεν σε συναντήσω. Σε θέλω κι ονειρεύομαι μία ζωή μαζί σου. Δώστη μου μην παιδεύομαι άλλο στη φυλακή σου. Σε θέλω, είναι όμορφα μέσα στην αγκαλιά σου. Ανθίζουν τριαντάφυλλα στον κήπο του έρωτά σου. Σε θέλω με τα λάθη σου, τα βράδια μου να φτιάχνεις. Την πιο βαθιά μου ενοχή, στα μάτια μου να ψάχνεις.

Σπρώξε με δειλό και μεθυσμένο,   σε ένα παραλήρημα τρελό. Φίλα με, να κάνω βήμα σε ατέλειωτο γκρεμό. Κάνε με να νιώσω ωραία,   όπως οι φίλοι μου μπορούν. Του κράτους μου γίνε σημαία,   όλοι οι καιροί να σε φορούν. Ζήσε με για να χεις γνώμη,   σαν σε ρωτήσουν οι γνωστοί Την λιγοστή χάιδεψε κόμη, δείξε την στράτα τη σωστή. Λιώσε της μοναξιάς το χιόνι,   παίξε παιχνίδι στη ζωή. Κι αν η αγάπη σε ματώνει,   γίνομαι αλάτι στην πληγή.

Το μαύρο πέπλο σκεπάζει την πόλη   και δεν υπάρχει ζωή Κι εγώ στο κρεβάτι μονάχος φοβάμαι αυτά που δεν θέλεις εσύ. Η νύχτα αυτή μου φέρνει τρόμο,   πέτρινη είναι η σιωπή Ξέρεις σε νιώθω, όμως προχώρα κάνε μου κάτι κι εσύ. Το χάραμα είναι μακρινό Νύχτα ουίσκι βάλε Θρίλερ μοιραίο και τρελό Χωρίς φινάλε.

Ήσουν το στήριγμα η κολόνα του σπιτιού Είχες αργό, τέλος από ασθένεια Όλοι τα καλύτερα για σένα είχαν να πουν Για το ήθος σου και την ευγένεια. Και στην κηδεία σου ήρθαν από παντού Για ότι τους πρόσφερες, να σε τιμήσουν Είχες τη φήμη καλού ανθρώπου και γιατρού Και την μνήμη σου θα έχουν όσο ζήσουν Ήσουν το παράδειγμα, για μένα και το πρότυπο Ένας πατέρας που τα λόγια του μετρούσαν Και αν είχες έναν τρόπο αυστηρό και στερεότυπο Η γυναίκα και ο γιος σου σ αγαπούσαν. Γυρνούσες κάθε μέρα απ τη δουλειά Και κάτι μου έφερνες πάντα για δώρο Ήσουν καλός, χατίρια δεν μου χάλαγες Για όλο τον κόσμο η καρδιά σου είχε χώρο.

Απ' το ίδιο το γερό σκαρί είμαστε εμείς φτιαγμένοι. Δύο καράβια ξύλινα που αντέχουν σε φουρτούνες. Που εδώ και χρόνια αρκετά, ρότα δε λεν να αλλάξουν. Και αν κάποτε θελήσει ο Θεός μαζί θα βυθιστούνε. Φορώ όλες τις συνήθειες και βλέπω τις χαρές σου. Και πίσω από τα μάτια σου, τις ανασφάλειές σου. Κάθε πρωί προσεύχομαι να μην με εγκαταλείψεις. Ότι ήθελα και έψαχνα στα μάτια σου το βρήκα.