Kώστας Πάνος

Όλο το αίμα των θυμάτων, μες τους τροχούς των οχημάτων που οδηγώ. Κρύβει στοιχεία εγκλημάτων, μέσα σε ρίμες ποιημάτων κι αναπολώ. Η μόνη αιτία των θανάτων, στιγμές ερώτων ανιάτων που χρόνια ζω. Μα κάνω αγιασμό υδάτων, στη θάλασσα των προβλημάτων και επιζώ.

Φίλα με για να λυτρωθώ, φίλα με που μ αρέσει. Αυτά που κάνω εγώ για σε, κανείς δεν θα μπορέσει. Δώσε μου λίγο έρωτα, δώσε μου σ αγαπάω. Σε κάθε δύσκολη στιγμή, πάνω σου θα ακουμπάω. Σ απέραντο ωκεανό, πέφτω να κολυμπήσω Μονάχα για χατίρι σου, κινδύνους θα αψηφίσω. Ξέρω το πόσο μ αγαπάς και πόσο με γουστάρεις Κι εγώ μόνο για πάρτη σου θα γίνω αναστενάρης.

Τριανταφυλλένια αίσθηση, σε ψεύτικα παλάτια. Έριξα φως στη θάλασσα και φύτρωσαν αγκάθια. Έριξα ξύλο στη φωτιά, και κείνο δεν καιγόταν. Και έμεινε απελέκητο γιατί δεν αγαπιόταν. Βούτηξα σε ένα όνειρο γεμάτο από χρυσάφι. Και το πρωί όμως ξύπνησα σε ένα ξερό χωράφι. Που όσο νερό κι αν έπινε χορτάρι δε γεννούσε. Παρά μονάχα χώματα στην πλάτη κουβαλούσε.

Αν βλέπαμε λιγότερο ειδήσεις, θα ήταν καθαρές οι συνειδήσεις. Από το στήθος αν πίναμε της εξουσίας γάλα, ψάρια θα ήμασταν μες τη μεγάλη γυάλα. Με λέπια από υπόσχεση φτιαγμένα στου νόμου τα αγκίστρια στριμωγμένα. Ώσπου η ευτυχία να χωρίσει στα τρία, θα κυβερνάει η συμμορία. Που όπλο της απέμεινε το θράσος, άφησε το δέντρο και έκαψε το δάσος.

Όταν σε είδα το βλέμμα σου ήπια σε κρασοπότηρο έλαμπες φως μου στην Εκκλησία σαν δισκοπότηρο. Και των χειλιών σου η τρικυμία τέλειο εργόχειρο. Στου έρωτά μου το μάθημά μου τεστ βάλε πρόχειρο. Κάθε σου γέλιο λύσεις μου δίνει μα και προβλήματα, γυρνάς μονάχη μες του μυαλού μου τα σάπια νήματα, σε έχουν βιτρίνα με άσπρα κρίνα τα καταστήματα. Κοίτα με λίγο πριν σ αποφύγω, στα διαλείμματα Σ΄αγαπώ αγγελούδι σου δίνω λουλούδι πρωτομαγιάτικο μα εσύ μου δίνεις τον ήλιο από ένα πρωί δευτεριάτικο. Η φωνή η δική σου γεννά στη ζωή σου την καλοσύνη σου. Αλίμονό μου που έχω πέσει μες των ματιών τη δίνη σου. Παραδίνομαι απόψε έλα και κόψε στα δυό την ελπίδα μου. Όπου υπάρχει αγάπη και πόνος   είναι η πατρίδα μου. Από τη συλλογή στίχων μου '' Σκληρό να ζεις με το όνειρο΄΄ , Τρίκαλα, 2011.

Είδη υπό εξαφάνιση για τους πολλούς μοιραίοι και των τρελών Μοικανών πρώτοι και τελευταίοι. Ρομαντικοί κι αγωνιστές του κόσμου τα αγρίμια. Λάμπουν από χιλιόμετρα και κίνητρα έχουν τίμια. Εξόριστοι στη θάλασσα στα μέσα του χειμώνα γιατί κλέψαν την τρίαινα από τον Ποσειδώνα. Χαμόγελο το όπλο τους στην κάθε καταιγίδα και όλο ψάχνουν για να βρουν αληθινή πατρίδα. Αλλοπαρμένοι δείχνουνε στον κόσμο τους χαμένοι την πιο καλή τους τη στιγμή την έχουν φυλαγμένη. Για κείνους που θα ψάξουνε να βρούνε το κουμπί τους, θα τους γεμίσουν λάφυρα, θα δώσουν την ψυχή τους. Γεμάτοι ανασφάλειες κι όνειρα καλοκαίρια, τις νύχτες ταξιδεύουνε και φτάνουνε στα αστέρια. Ψάχνουνε για το ταίρι τους και για την ευτυχία κι ας φαίνεται ότι χάθηκαν σε άλλο γαλαξία. Τα ψέματα πληγώνουνε την καθαρή τους φύση, εκείνοι όμως σπρώχνουνε την ρόδα να γυρίσει. Μιλούν και δεν διστάζουνε για το άδικο και βρίζουν κι έτσι το μέσα τους καλό στον κόσμο καθρεφτίζουν. Από τη συλλογή στίχων μου΄΄ Σκληρό...

Παρέα δεν βρήκα φέτος να γλεντήσουμε και έξω έβρεχε ποδάρια καρεκλών μπρος στην T.V. είπα ας στρογγυλοκαθήσουμε στο πνεύμα για να μπούμε των εορτών. Ο ουρανός είχε θυμάμαι χρώμα κόκκινο, σχεδόν τον έκρυβε μια πολυκατοικία, καθώς κοιτούσα το τοπίο απ' το παράθυρο, ήτανε τέλειο για μια φωτογραφία. Κατά τις δώδεκα και ένα δευτερόλεπτο, πυροτεχνήματα φεύγαν απ' την πλατεία, και δε με τρόμαζε του χρόνου το απρόβλεπτο είχα ένα χρόνο παραπάνω εμπειρία. Στο δρόμο έξω κάποιοι τσακωνόντουσαν από όσο άκουσα είχαν έλλειψη χρημάτων, πιο δίπλα ένα ζευγάρι που φιλιότανε σε ποταμό πνιγόταν αισθημάτων. Αχ πόσο θα' θελα μαζί μου τώρα να σουνα, από τον έρωτα θα ήμουν μεθυσμένος, αν με αγκάλιαζες ένα φιλί αν μου δινες, ο νέος χρόνος θα μπαινε πιο ευτυχισμένος. Από τη συλλογή στίχων μου'' Σκληρό να ζεις με το όνειρο΄΄, Τρίκαλα , 2011.