Kώστας Πάνος

Πού ταξιδεύεις την ψυχή; Πώς το μυαλό ησυχάζεις; Μες τα σκοτάδια της ζωής, το φως εσύ ανάβεις Με σένα θέλω να ξυπνώ, με σένα να κοιμάμαι Κι η μελωδία η γλυκιά με κάνει να θυμάμαι Πάνω στις έξι σου χορδές έγραψα την αγάπη Την θλίψη καταχώνιασα σε ένα παλιό ντουλάπι. Κάθε στιγμή μοναχική ποτίζεις με μαγεία Κάθε τραγούδι όνειρο μέσα στη φαντασία.

Καινούρια αρχή με περιέργεια Την έχω λάφυρο στα δυο μου χέρια. Καινούργια πρόσωπα νέοι χαρακτήρες Που σ οδηγούν σε νέες θύρες Καινούργια μέρη αέρας νέος Άλλη μια πρόκληση, μυρίζει δέος Νέα κατάσταση και εμπερία Αποσκευές σε λεωφορεία

Όλο το αίμα των θυμάτων, μες τους τροχούς των οχημάτων που οδηγώ. Κρύβει στοιχεία εγκλημάτων, μέσα σε ρίμες ποιημάτων κι αναπολώ. Η μόνη αιτία των θανάτων, στιγμές ερώτων ανιάτων που χρόνια ζω. Μα κάνω αγιασμό υδάτων, στη θάλασσα των προβλημάτων και επιζώ.

Φίλα με για να λυτρωθώ, φίλα με που μ αρέσει. Αυτά που κάνω εγώ για σε, κανείς δεν θα μπορέσει. Δώσε μου λίγο έρωτα, δώσε μου σ αγαπάω. Σε κάθε δύσκολη στιγμή, πάνω σου θα ακουμπάω. Σ απέραντο ωκεανό, πέφτω να κολυμπήσω Μονάχα για χατίρι σου, κινδύνους θα αψηφίσω. Ξέρω το πόσο μ αγαπάς και πόσο με γουστάρεις Κι εγώ μόνο για πάρτη σου θα γίνω αναστενάρης.

Τριανταφυλλένια αίσθηση, σε ψεύτικα παλάτια. Έριξα φως στη θάλασσα και φύτρωσαν αγκάθια. Έριξα ξύλο στη φωτιά, και κείνο δεν καιγόταν. Και έμεινε απελέκητο γιατί δεν αγαπιόταν. Βούτηξα σε ένα όνειρο γεμάτο από χρυσάφι. Και το πρωί όμως ξύπνησα σε ένα ξερό χωράφι. Που όσο νερό κι αν έπινε χορτάρι δε γεννούσε. Παρά μονάχα χώματα στην πλάτη κουβαλούσε.

Αν βλέπαμε λιγότερο ειδήσεις, θα ήταν καθαρές οι συνειδήσεις. Από το στήθος αν πίναμε της εξουσίας γάλα, ψάρια θα ήμασταν μες τη μεγάλη γυάλα. Με λέπια από υπόσχεση φτιαγμένα στου νόμου τα αγκίστρια στριμωγμένα. Ώσπου η ευτυχία να χωρίσει στα τρία, θα κυβερνάει η συμμορία. Που όπλο της απέμεινε το θράσος, άφησε το δέντρο και έκαψε το δάσος.

Όταν σε είδα το βλέμμα σου ήπια σε κρασοπότηρο έλαμπες φως μου στην Εκκλησία σαν δισκοπότηρο. Και των χειλιών σου η τρικυμία τέλειο εργόχειρο. Στου έρωτά μου το μάθημά μου τεστ βάλε πρόχειρο. Κάθε σου γέλιο λύσεις μου δίνει μα και προβλήματα, γυρνάς μονάχη μες του μυαλού μου τα σάπια νήματα, σε έχουν βιτρίνα με άσπρα κρίνα τα καταστήματα. Κοίτα με λίγο πριν σ αποφύγω, στα διαλείμματα Σ΄αγαπώ αγγελούδι σου δίνω λουλούδι πρωτομαγιάτικο μα εσύ μου δίνεις τον ήλιο από ένα πρωί δευτεριάτικο. Η φωνή η δική σου γεννά στη ζωή σου την καλοσύνη σου. Αλίμονό μου που έχω πέσει μες των ματιών τη δίνη σου. Παραδίνομαι απόψε έλα και κόψε στα δυό την ελπίδα μου. Όπου υπάρχει αγάπη και πόνος   είναι η πατρίδα μου. Από τη συλλογή στίχων μου '' Σκληρό να ζεις με το όνειρο΄΄ , Τρίκαλα, 2011.