Kώστας Πάνος

Νέο συναίσθημα με αύρα νέα. Τι σου είναι να χεις καλή παρέα Παρέα στα δύσκολα και στα ωραία Και τα αισθήματα να είναι αμοιβαία. Νέο συναίσθημα με αύρα νέα. Κι η παρουσία σου όχι τυχαία. Θες πες το σύμπτωση θες πες το μοίρα Είσαι η φλόγα στον αναπτήρα. Νέο συναίσθημα σε οικείο μέρος Φεύγει ο χειμώνας μου κι έρχεται θέρος Πλέον ο πόνος μου άκακος γέρος Κι οι ενδορφίνες μου δρουν ελευθέρως.

Γειά σου ρε φίλε κολλητέ Πάντα με συνετίζεις Απ τον χειρότερο εαυτό. Θέλω να με εμποδίζεις Γειά  σου ρε φίλε παιδικέ. Φέρε μου ένα τσιγάρο Μαζί ας πάμε για καφέ . Μέχρι να δω τον Χάρο. Γειά σου ρε φίλε κολλητέ Με τα ωραία αστεία Που σαι χαμένος ρε τρελέ.  Μεγάλη η απουσία Γειά σου ρε φίλε κολλητέ . Με τις πολλές σου γνώσεις Μέσα στο σκότος της ψυχής.  Το φως εσύ θα δώσεις

Πού ταξιδεύεις την ψυχή; Πώς το μυαλό ησυχάζεις; Μες τα σκοτάδια της ζωής, το φως εσύ ανάβεις Με σένα θέλω να ξυπνώ, με σένα να κοιμάμαι Κι η μελωδία η γλυκιά με κάνει να θυμάμαι Πάνω στις έξι σου χορδές έγραψα την αγάπη Την θλίψη καταχώνιασα σε ένα παλιό ντουλάπι. Κάθε στιγμή μοναχική ποτίζεις με μαγεία Κάθε τραγούδι όνειρο μέσα στη φαντασία.

Καινούρια αρχή με περιέργεια Την έχω λάφυρο στα δυο μου χέρια. Καινούργια πρόσωπα νέοι χαρακτήρες Που σ οδηγούν σε νέες θύρες Καινούργια μέρη αέρας νέος Άλλη μια πρόκληση, μυρίζει δέος Νέα κατάσταση και εμπερία Αποσκευές σε λεωφορεία

Όλο το αίμα των θυμάτων, μες τους τροχούς των οχημάτων που οδηγώ. Κρύβει στοιχεία εγκλημάτων, μέσα σε ρίμες ποιημάτων κι αναπολώ. Η μόνη αιτία των θανάτων, στιγμές ερώτων ανιάτων που χρόνια ζω. Μα κάνω αγιασμό υδάτων, στη θάλασσα των προβλημάτων και επιζώ.

Φίλα με για να λυτρωθώ, φίλα με που μ αρέσει. Αυτά που κάνω εγώ για σε, κανείς δεν θα μπορέσει. Δώσε μου λίγο έρωτα, δώσε μου σ αγαπάω. Σε κάθε δύσκολη στιγμή, πάνω σου θα ακουμπάω. Σ απέραντο ωκεανό, πέφτω να κολυμπήσω Μονάχα για χατίρι σου, κινδύνους θα αψηφίσω. Ξέρω το πόσο μ αγαπάς και πόσο με γουστάρεις Κι εγώ μόνο για πάρτη σου θα γίνω αναστενάρης.

Τριανταφυλλένια αίσθηση, σε ψεύτικα παλάτια. Έριξα φως στη θάλασσα και φύτρωσαν αγκάθια. Έριξα ξύλο στη φωτιά, και κείνο δεν καιγόταν. Και έμεινε απελέκητο γιατί δεν αγαπιόταν. Βούτηξα σε ένα όνειρο γεμάτο από χρυσάφι. Και το πρωί όμως ξύπνησα σε ένα ξερό χωράφι. Που όσο νερό κι αν έπινε χορτάρι δε γεννούσε. Παρά μονάχα χώματα στην πλάτη κουβαλούσε.