Kώστας Πάνος

Κρύο εκεί έξω και βροχή, καφέ πήγα να πάρω δεν είχα ούτε ένα δυό τσιγάρα να φουμάρω Στο δρόμο που επήγαινα είδα μια μαύρη γάτα παρέα με δυό φίλες της τρώγαν από δυό πιάτα. Κατάματα την κοίταξα σωριάστηκα επιτόπου Παρασκευή και δεκατρείς η τύχη του ανθρώπου.... Άνοιξα το πακέτο μου τσιγάρα δεκατρία και είπα από μέσα μου Θεέ μου τι ατυχία Περνά μια γκόμενα ξανιθιά σαββατογεννημένη που χε τα μάτια γαλάνα με βλέμμα να επιμένει Και πέφτω δεύτερη φορά το ένα χέρι σπάζω και σε γιατρού το κρέβατο τον νάρθηκα κοιτάζω Στον γύψο γράφει δεκατρείς τρίτου του δεκατρία Θεέ μου δεν εβίωσα ξανά τέτοια ατυχία Το βράδυ είχα ονειρευτεί τον Κώστα Μητσοτάκη παρέα με τον Χάροντα σε μια παρτίδα σκάκι

Κυριακή στις έξι ώρα το πρωί το νέο χάραμα της εβδομάδας ξενύχτι τρέλα και πιοτί σε παρακμή φτωχής Ελλάδας Κυριακή στις έξι ώρα το πρωί ανεμελιά ύπνος μεγάλος αχ η ψυχή πώς ηρεμεί μπρος στης αργίας το κάλλος Κυριακή στις έξι ώρα το πρωί να σαν και τώρα η ανθρώπινη η μηχανή σβήνει αργά όπως και η χώρα Κυριακή στις έξι ώρα το πρωί χαράς βαγγέλια η πιο όμορφη μέρα ξεκινά μέσα στα μέλια

Θλίψη μεγάλη και γλυκιά σε μοναξιάς λιβάδι να απολαύσω έχω καιρό το ακριβό σου χάδι σε απέραντο ωκεανό του σκότους ταξιδεύω με μια φωτογραφία σου τον χρόνο κοροιδεύω. Θλίψη μεγάλη έχω βαριά πονάω μες στα στήθη που στο δικό σου πίστεψα το ωραίο παραμύθι Μα αλήθειες σου εμπιστεύτηκα κι αισθάνομαι ωραία να όμως που η αγάπη μας δεν ήταν αμοιβαία.

Που σαι που σε χρειάζομαι στα δύσκολα πατέρα; Το πλοίο μου ναυάγησε και έπεσε σε ξέρα Από ψηλά κατέβαινε και άνοιξε την αγκάλη και κάνε λίγο πιο καλό του κόσμου αυτό το χάλι Που σαι που σε χρειάζομαι στα δύσκολα γιατρέ μου Κατέβα από τους ουρανούς και να φωνάξεις γιε μου η έλλειψη σου με πονά και με έχει γονατίσει σαν κοιμηθώ αιώνια ο πόνος θα μ αφήσει. Που σαι που σε χρειάζομαι μπες μέσα στο όνειρό μου έλα αν θες και μίλα μου μπρος στο πρόσκέφαλό μου Δώσμου μια ακόμα συμβουλή όπως και όταν ζούσες ήσουν το φως της μέρας μου και πάντα μ αγαπούσες.

Έψαχνα χρόνια να σε βρω, και έχασα τον εαυτό, επάνω στο ταξίδι. Έγινες φως να ονειρευτώ, γιατί έχεις κάτι μαγικό ψυχής στολίδι. Βγήκα μια βόλτα στη ζωή, κι απλόχερα έριξες εσύ μέλι στο ξύδι. Και σαν μικρός ηθοποιός, παίζω για σένα προσεχώς επάνω στο σανίδι.

Κύκνοι σε λίμνη απέραντη για σένα κύκλους κάνουν. Αηδόνια απ΄την Ανατολή για σένα κελαηδούν. Κι οι ποιητές σου γράφουνε μέχρι που πεθάνουν. Προτού τον Μέγα το Θεό μπροστά τους να τον δουν. Ζωγράφοι το καλύτερο σου φτιάξανε πορτρέτο Για σένα πίνουν πρίγκιπες ξανά κι όλο μεθούν. Κι οι γλύπτες σου σχεδίασαν άγαλμα από χρυσάφι Και κανά δυό ρομαντικοί μόνο για σένα ζουν.

Πάντα υπάρχουνε τρελοί,βολτάρουνε πάνω στη γη μόνοι της τρέλας πιόνια. Και άλλοι ψάχνουν το γιατί, σε ένα απρόσωπο κελί και καίνε τα σεντόνια. Με τη ζωή είχαν εμμονή, και αρρωστήσαν την ψυχή αλήτες στα σαλόνια, Δώσαν στο όνειρο μορφή, και ψάχνουνε τον Διγενή στα Μαρμαρένια Αλώνια.