Kώστας Πάνος

Πόσο να αντέξεις βρε καρδιά μονάχη μες το πλήθος ο κόσμος μας αγρίεψε δεν έχει πλέον ήθος Πόσο να αντέξεις βρε καρδιά απ τις κακές τις γλώσσες γίνανε τα μυαλά κενά και οι ψυχές μας κλώσσες Πόσο να αντέξεις βρε καρδιά απ το κακό του άλλου από των μέσων των πολλών την πλύση εγκεφάλου Πόσο να αντέξεις βρε καρδιά τα λάθη των ανθρώπων την έλλειψη της λογικής όσων στερούνται τρόπων? Πόσο να αντέξεις βρε καρδιά να ζεις έξω απ τα πρέπει αφού τον κόσμο ο εγωισμός και η ζήλεια τον διέπει

Τέσσερα χρόνια εγώ περνώ Χριστούγεννα θλιμμένα για σένα εγώ περπάτησα  σε κάρβουνα αναμμένα Τέσσερα χρόνια έχω να δω τα όμορφα σου μάτια κι ακολουθώ ολοταχώς της τρέλας μονοπάτια Τέσσερα χρόνια εγώ ζω δράμα χωρίς φινάλε έλα εδώ καρδούλα μου τα γιορτινά σου βάλε Τέσσερα χρόνια άντεξα να ζω συνέχεια μόνος και έγινε μόνος σύντροφος παρηγοριάς ο πόνος

Ούτε γράφω ούτε διαβάζω . Παζλ μικρά μονάχα φτιάχνω Έναν δάσκαλο- πατέρα Μια ζωή εγώ θα ψάχνω Kάνω τη ζωγραφική μου με μπογιές και μαρκαδόρους. Υλικό πολύ δεν έχω, κι η μαμά ας πληρώνει φόρους. Δεν μπορώ όμως να αλλάζω σαν πουκάμισα, δασκάλους Κάθε χρόνο χτίζω σχέσεις με τους φόβους μου μεγάλους. Oύτε παίζω με παιδάκια κλείνομαι στον αυτισμό μου Και δεν χάσαν το παιχνίδι, οι δασκάλοι στο θυμό μου. Αν μπορείς αγκάλιασε με δώσε μου ένα παιχνιδάκι Τάισε με, σκούπισέ με μικρό είμαι αγγελουδάκι Στον παράδεισο σαν πάω θα προσεύχομαι για σένα Στον Θεό το όνομά σου με χρυσή θα γράψω πένα.

Είναι αμαρτία να μην εκτιμάς ανθρώπους που σε κάνουν να γελάς που σε μαζεύουνε την δύσκολη στιγμή προτού προλάβουν να χαρούνε οι εχθροί Είναι αμαρτία να μην αγαπάς όσους σου δίνουν αν βοήθεια ζητάς όσους μοιράζονται τον πόνο, την χαρά σε ταξιδεύουν σε παράδεισου μεριά.

Είπα θα σε ξεχάσω την καρδιά μου θα προφτάσω μα δεν ξέχασα Είπα με τον έρωτα σου την ψυχή μου να κεράσω μα δεν κέρασα Ήθελα να σ ακουμπήσω την ζωή μου να στολίσω μα δεν μπόρεσα Πας τον κόσμο να τρελάνεις Μες τα όνειρα που κάνεις γω δεν χώρεσα Ήθελα να σε αποκτήσω και μ αγάπη να σε ντύσω μα δεν πρόλαβα Είχες άλλον στον μυαλό σου που γυρεύει το καλό σου κι αποχώρησα.

Μέσα στα μάτια σου το φως κι ο έρωτας στα χείλη κοιμάσαι όλο το πρωινό  και με ξυπνάς το δείλι Μέσα στα χέρια σου η ζωή στην αγκαλιά χρυσάφι και των μαλλιών το χρώμα σου όλη τη φύση βάφει Μέσα στα χέρια σου κρατάς την ύπαρξη μου όλη έλα να πάμε μακριά να φύγουμε απ την πόλη Μέσα στα μάτια σου το φως που την ψυχή τυφλώνει εγώ πιστός σου οπαδός που σε αποθεώνει.

Εγώ για σένα γράφω λέξεις και συ ανάλογα με τις ορέξεις με τις στιγμές σου πάντα είσαι με την αγάπη πυρπολείσαι Εγώ για σένα γράφω λέξεις την απουσία μου πόσο θα αντέξεις Γυρεύεις μόνο παρουσίες στις μοναξιές και τις ανίες.