Kώστας Πάνος

Χάνω την γη κάτω απ τα ποδια όταν σε βλέπω από μακριά και φαντάζομαι τους δυό μας με οικογένεια και παιδιά Αλλά το όνειρο τελειώνει ξεκινάει το πρωί και με βρίσκει ζαλισμένο η επόμενη αυγή Κάτι πρέπει όμως να γίνει να ξεχαστούμε και οι δυό σε λάθος μέρος λάθος ώρα να γνωριστούμε ήταν γραφτό Ας συνεχίσουμε μονάχοι στο δύσκολο αυτόν καιρό μια καλημέρα μόνο ας λέμε κι ας έχουμε έρωτα κρυφό

Σκιές ερώτων συναντούν το χτες μα και το τώρα στα όνειρα ακροβατούν που χουν πεθάνει πρόωρα Γυρεύουν μία λύτρωση κι απέραντη γαλήνη στον κόσμο που δεν συγχωρεί κι αγάπη δεν σου δίνει Κι έτσι παλεύουν στο φως την μέρα να νικήσουν χωρίς να ξέρουνε το πώς να ζουν, να συνεχίσουν

Νύχτωσε και ξένα χέρια σε αγγίζουν Ξημέρωμα κι οι τύψεις ψιθυρίζουν πώς έδωσα πολλά για την αγάπη και κλείνω τώρα την καρδιά μου στο ντουλάπι Νύχτωσε και γω μπροστά σε μια οθόνη η μοναξιά του χρόνου με σκοτώνει Ψάχνω να βρω που έχω κάνει λάθος και που έχω φταίξει κατά βάθος Νύχτωσε τα αστέρια είναι η μόνη μου παρέα τα πάθη μου θεριά και αβυσσαλέα Ως το πρωί ποιός ξέρει αν θα νικήσω τις μνήμες δίχως να αδικήσω Νύχτωσε και τρέχω μες τον δρόμο της απουσίας σου να διώξω όλο τον τρόμο Κι όμως αδέσποτα με πήραν από πίσω και τρέχω την καρδούλα μου να κλείσω

Καθώς περνώ την γέφυρα τον ποταμό κοιτάζω πόσα ζευγάρια εφηβικά φιλήθηκαν κει κάτω πάλι εσένα σκέφτομαι κι όλο αναστενάζω με έκανες να σε ερωτευτώ και έφτασα ως τον πάτο Καθώς περνώ την γέφυρα και περπατώ στο δρόμο οι αναμνήσεις είν νωπές ακόμα μες το νου μου της μοναξιάς τον βίωσα τον πιο μεγάλο τρόμο μεγάλο του ταλαιπώρου - ναυάγιο- του κορμιού μου

Στιγμές ερώτων χάθηκαν μες της χαράς το διάβα μάλλον δεν ζύγισαν σωστά τον ενθουσιασμό τους της κάθε τους συνήθειας τους έκαψε η λάβα για την Ιθάκη χάσανε τον πηγαιμό τους Σε μονοπάτι δύσκολο διαβήκαν με πέτρες με γκρεμούς και φίδια άραγε την ευτυχία την βρήκαν? ή μήπως έβαζαν στον πόνο τους στολίδια? Για αυτό και θα τους κρίνει η ιστορία που φταίξανε, ποιός ήταν ο σκοπός τους των μέσα τους θηρίων γίνανε η λεία? γίναν θυσία στης αλήθειας τον βωμό τους?

Μες τα βαθιά πελάγη βρίσκεται η ευτυχία και ταξιδεύει με όλους τους ανέμους όταν οι σχέσεις μας μοσχοβολάνε υγεία ειρήνη θα χουμε κι όχι πολέμους. Στης ευτυχίας τις εύφορες κοιλάδες μια βόλτα πέρασα ένα βράδυ καταδικάζαν τους καιάδες και ότι μας στερεί το χάδι

Πώς να μην κλάψεις με μια τέτοια συμφορά Τόσοι νεκροί κι ανάμεσά τους και παιδιά Δώστε αγάπη για να κλείσουν οι πληγές Να ταξιδέψουν στον παράδεισο οι ψυχές Πώς να μπορέσει όλο αυτό να ξεχαστεί Είναι η Ελλάδα ποτισμένη με οργή και αυτήν την θλίψη πάντα θα την κουβαλά μέσα στα σπλάχνα της καθώς θα ξεψυχά.