Kώστας Πάνος

Σε αυτόν τον κόσμο τον τρελό οι δήθεν προχωρούνε κόψαν και ράψαν την ζωή μόνο να προβληθούνε Μπήκανε μες την μηχανή που βγάζει μόνο πιόνια κι όλο περηφανεύονται κομπάζουν σαν παγόνια Απ το ίδιο το φτηνό υλικό είναι όλοι τους φτιαγμένοι τα θέλουν όλα στην στιγμή κανείς δεν περιμένει Ζούνε σε κόσμο ψεύτικο και κάνουν δήθεν σχέσεις το μόνο ενδιαφέρον τους αν τους πατάς μου αρέσεις Σε μια δύσκολη εποχή στην επιφάνεια βγαίνουν οι μέτριοι - και οι πολύτιμοι στην μοναξιά σωπαίνουν

Κρύο που κάνει και μιά σου σκέψη σκοτώνει την παγωνιά διπλά στο τζάκι σε περιμένω για να μου διώξεις την μοναξιά Μέσα στο χιόνι πώς με λυτρώνει η δική σου αγκαλιά σε περιμένω άγρια παλεύω σε αυτήν την άγονη στεριά. Κρύο που κάνει μέσα στην πόλη τρέμουν τα χέρια και η καρδιά κι οι δυό μας είμαστε ονειροπόλοι που η αυγή τους προσπερνά. Λιώνει το χιόνι, λιώνουν οι πόνοι μετά από χρόνια ξανά εδώ έρχεσαι πάλι, μέσα στην ζάλη μέσα σε αυτόν τον άγριο καιρό.

Για σένα παίρνω δύναμη κι όλα τα ξεπερνάω και ένα μεγάλο όνειρο θέλω να κουβαλάω σε όποιον δρόμο και αν βρεθώ παντού σε συναντάω Και την μεγάλη αγάπη μου για σένανε κρατάω Χρειάζομαι έναν άνθρωπο εμένα να προσέχει και τα μεγάλα μείον μου να θέλει και να αντέχει Σε όλο το στίβο της ζωής με μένανε να τρέχει Μες σε μεγάλες αγκαλιές τα βράδια να με έχει

Σαν την σκιά θα τριγυρνάω μες την γη και όλους τους πόνους μου τα βράδια θα νικάω Μες την καρδιά μου θα ζεις πάντα εσύ Σε άλλους δρόμους και αν γυρνάω Κάτσε και μέτρα τις καλές μας τις στιγμές και κάνε την ανάμνηση ευλογία το πώς περνάς το πώς περνώ είναι μια άλλη ιστορία

Πώς περνά η ώρα κι ο καιρός δεν το καταλαβαίνω μπρος στις οθόνες δυστυχώς τα νέα δεν προλαβαίνω Πώς περνά η ώρα και κυλά η ζωή στο άπειρο όλοι είμαστε σκόνη εγώ θα κάνω ότι τραβάει η ψυχή να φύγουν όλοι οι πόνοι Πώς περνά η ώρα και τρέχουν οι στιγμές σε ένα αβέβαιο αύριο η χώρα πάλι καίγεται το μέλλον μας μακάβριο Πώς περνά η ώρα εδώ και εκεί με δάκρυ και με γέλια πότε οι αναμνήσεις μας  μας κάνουνε κουρέλια

Όσο περνούν τα χρόνια μας και λιγοστεύει η ζωή μας γλυκιά Μητέρα του Θεού άκου την δέησή μας Τις αμαρτίες σβήσε μας την ώρα του θανάτου εδώ η χώρα έφτασε στο τέρμα και του πάτου Φώτιζε όλους τους πιστούς κι άκου τις προσευχές τους σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς όλους συγχώρεσέ τους Της αμαρτίας κεραυνοί με μίσος μας χτυπάνε κι όλοι στην απόγνωση εσένα αναζητάνε.

Γλυκιά μου ανάμνηση ξυπνάς κάθε καλοκαίρι,  εκεί στου Αυγούστου τα ξενύχτια.  Σαν τότε σε είχα αγάπη μου. Στο χέρι,  είχα τα χέρια σου στολίδια. Κι η αγκαλιά μου ήταν γεμάτη από το σώμα σου το ωραίο, σε είχα μα σε έχασα και πάλι  στο όνειρό μου το σπουδαίο.  Πέρασαν χρόνια κι έχει μείνει  ένα χαμόγελο στα χείλη όταν σε σκέφτομαι τα βράδια  τραγούδι αρχίζουνε οι γρύλοι....