Kώστας Πάνος

Σάββατο και γέμισε ο πεζόδρομος μιλιούνια κοτσομπουλεύουν από κούνια οι γκόμενες φοράν ψηλά τακούνια και μας δουλεύουν ως τα μπούνια Κι οι άντρες τις κοιτάν σαν χάνοι γίνονται μέγιστοι ρουφιάνοι την χυλοπίτα όταν φάνε γιατί ζηλεύουν που δεν τις ακουμπάνε Σάββατο και γέμισε η πόλη υποψηφίους άλλους ζεστούς και άλλους κρύους Ζυγώσαν πάλι εκλογές και βγήκαν έξω τόση παράνοια δεν θα αντέξω

Πάρε Καραισκάκη καριοφίλι και συ Νικηταρά το γιαταγάνι την Ελλάδα την προδώσανε οι φίλοι και ο λαός μας νάνι νάνι Σε φυλακή σε κλείσανε Κολοκοτρώνη επειδή σε όλους έκανες καλό να ξέρεις πώς και σήμερα νικάν οι φθόνοι σε ένα τώρα θλιβερό Πάρε Μπουμπουλίνα το καράβι και συ αθάνατη Μαντώ σε λίγο ο καβγάς ανάβει κι άβουλοι είμαστε θαρρώ.

Σήμερα που ναι Κυριακή φορέσαν όλοι τα καλά τους δεν νοιάζονται για την δουλειά τους ξημερώνει η γιορτή Σήμερα που ναι Κυριακή κι είναι η διάθεση στα ύψη και μένα ότι μου χει λείψει στων αναμνήσεων μπήκε το κουτί Σήμερα που είναι Κυριακή είναι ο καφές πιο ωραίος βγήκε ο άντρας ο μοιραίος γυναίκα για κουβέντα η αφορμή Σήμερα που είναι Κυριακή άλλοι μαζί κι άλλοι πιο μόνοι γίνονται χαρές πλέον οι πόνοι σε όποιον γουστάρει την ζωή

Ο Ληθαίος πότε ανήσυχος και πότε ωραίος την πόλη των Τρικάλων διασχίζει και τους περαστικούς σε άλλους κόσμους τους γυρίζει Ο Ληθαίος στις όχθες του πηγαίνουν βόλτες οι εφηβικές αγάπες οι πρώτες και τα ζευγάρια αφήσανε στην κοίτη του τα χνάρια Ο Ληθαίος καθάριο διάσημο ποτάμι κι αυτοί που δεν καβάλησαν καλάμι την άκρη στα νερά του θα την βρούνε χωρίς τον πόνο τους να πούνε

Η ιστορία μας είναι μεγάλη μικρή η χώρα πολλά τα κάλλη και γύρω γύρω εχθροί αιμοβόροι ζητάν νησάκια ζητάν και όρη Αυτή η Ελλάδα που πια πεθαίνει να διώχνει νέους δεν προλαβαίνει και ότι κάναν οι πρόγονοί μας βάρος στις πλάτες και στο παιδί μας Μέσα στα χρέη που κολυμπάμε πρέπει ιστορία να μελετάμε να μην χαθούμε εδώ και τώρα εφιάλτες ζούνε εδώ και τώρα

Νιώθω πολλά μα τα χω μέσα μου και όταν πάω να σου μιλήσω ο κόσμος κάτω απ τα πόδια χάνεται καπνίζω αντί να σε φιλήσω Νιώθω πολλά μα τα χω μέσα μου σε ένα επτασφράγιστο μπουκάλι αντί να κάνω εγώ την κίνηση την κάνουν πρώτα οι άλλοι Νιώθω πολλά μα τα χω μέσα μου και δεν μπορώ να εκφράσω τον έρωτα και την αγάπη μου μάλλον το πάω να αγιάσω Νιώθω πολλά μα τα χω μέσα μου περνάει τζάμπα ο χρόνος ότι υπόσχομαι ας γίνοταν κι ας τέλειωνε ο πόνος

Μετά απ τις αργίες μας επιστροφή στα ίδια τελειώσανε τα ψέματα των σκέψεων τα ταξίδια Μετά απ τις αργίες μας ο κάθε κατεργάρης απ αύριο θα χοροπηδά σαν να ναι αναστενάρης Μετά από τις αργίες μας σκύβουμε το κεφάλι πέφτουμε να δουλέψουμε με χέρια και κεφάλι Μετά απ τις αργίες μας δύσκολη η αφετηρία αγώνας δρόμου η ζωή περνάς από θρανία