Kώστας Πάνος

Γίναμε όλοι δικαστές του γείτονα , του δίπλα και χάσαμε τον μπούσουλα με του μυαλού την τρίπλα Αντί αυτήν την εποχή να μαστε μονιασμένοι πηδάμε απ τα παράθυρα όλοι απελπισμένοι Και βρίσκουμε στο φίλο μας το σφάλμα και το λάθος και μεις δεν βλέπουμε μπροστά απ του εγωισμού το πάθος Γίναμε όλοι δικαστές κι όλο πυροβολούμε χωρίς να ψάχνουμε γιατί κάποιοι έτσι αντιδρούμε Γίναμε όλοι δικαστές δικάζουμε με φθόνο τον γείτονα αβοήθητο αφήνουμε και μόνο

Τα πάθη μες τις πλάτες σου κουβάλησες του κόσμου εσύ μου έδωσες ζωή μου έδωσες το φως μου Και σε σταυρώνουν οι ΄΄πιστοί '' με λόγια κάθε μέρα εσένα που τους έδωσες να αναπνέουν αέρα Αλλά με την Ανάσταση τα νίκησες τα πάθη εσύ βλέπεις ευλόγησες το κάθε κατακάθι και την αξία έδωσες σε πόρνες και ζητιάνους τώρα ξανασταυρώνεσαι από ΄΄πιστούς΄΄ ρουφιάνους

Σβήνουν σε λίγο οι διακόπτες πάμε για ύπνο όλοι μαζί γεμίσαμε αδερφούς πανόπτες που όλα τα ξέρουν δηλαδή Γίναμε έρμαια του ψώνιου που διακατέχει την ΤΙ - ΒΙ την καλοσύνη του αιώνιου πότε θα πάρουμε γραμμή? Κλείνουν τα μάτια το μυαλό μας με βουλευτάδες ασεβείς κανείς δεν θέλει το καλό μας ψήφους ζητάν ότι κι αν πεις Σβήνει σε λίγο όλη η χώρα πέφτουν τα φώτα στη σκηνή μάλλον θα είμαστε μαζόχες όλοι κλεισμένοι σε κλουβί...

Η ειλικρίνεια πονάει όπως και η αλήθεια βαρέθηκα στα 38 να ακούω παραμύθια να μου χαιδεύουν τα αυτιά και πίσω να με θάβουν  όλοι αυτοί που θα πρέπε κεράκι να με ανάβουν Η ειλικρίνεια πονάει μα τι να πω τα ίδια και ίδια αν έχει ο άλλος στο μυαλό κολλήματα και φίδια πάει τώρα πια μεγάλωσα δεν θέλω πια ανθρώπους να μου την λεν πισώπλατα χωρίς να έχουν τρόπους

Αγώνες και ποδόσφαιρο και βόλτα στην πλατεία Πιο δίπλα παίζουνε παιδιά μες την τεχνολογία Νομίζουνε πώς χαίρονται πώς είναι ευτυχισμένα αλάνα δεν εγνώρισαν και πόδια ματωμένα Καφές σε έναν πεζόδρομο κοτσομπολιό με χάρη κι οι γκόμενες ψωνίζονται για άντρες βγάζουν φτυάρι Κόσμος να πάει και να ρχεται για να περάσει η ώρα την φτώχεια κοροιδεύοντας σε αυτήν εδώ την χώρα

Πόσο μεγάλο κεφάλαιο οι σχέσεις, δεν φτάνουνε σελίδες να αναλυθούν ο άλλος περιμένει να πέσεις για να μπορέσουνε άλλοι απ αυτό να κρατηθούν Πόσο μυστήριος ο άνθρωπος σαν πλάσμα άλλα σου λέει άλλα κάνει κι αλλού πάει κινούμαστε στης κρίσεως το φάσμα άλλος πάει τρέχοντας κι άλλος παραπάταει

Σάββατο και γέμισε ο πεζόδρομος μιλιούνια κοτσομπουλεύουν από κούνια οι γκόμενες φοράν ψηλά τακούνια και μας δουλεύουν ως τα μπούνια Κι οι άντρες τις κοιτάν σαν χάνοι γίνονται μέγιστοι ρουφιάνοι την χυλοπίτα όταν φάνε γιατί ζηλεύουν που δεν τις ακουμπάνε Σάββατο και γέμισε η πόλη υποψηφίους άλλους ζεστούς και άλλους κρύους Ζυγώσαν πάλι εκλογές και βγήκαν έξω τόση παράνοια δεν θα αντέξω