Kώστας Πάνος

Βράδυ στην πόλη γεμάτα τα μαγαζιά Αυτή η ζέστη δεν παλεύεται πια Και η εθνική να τρώει τα γκολ βροχή Με μια εμφάνιση πολύ τραγική Βράδυ στην πόλη τα αστέρια πολλά Τα ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά Μίνι φορέματα τέλεια κορμιά Όμως δεν έχουν καμιά ανθρωπιά ΚΠ

Ας σβήσουμε ότι μας χαλά κι ας πάμε λίγο ακόμα μπροστά αυτός ο κόσμος δεν συγχωρά μόνο ο εγωισμός του τον κυβερνά Ας κάνουμε ότι θέλει η ψυχή δεύτερη δεν υπάρχει ζωή ότι διδάσκει το παρελθόν μένει μονάχο του στο παρόν

Ακόμα μια ανείπωτη στην Λέσβο τραγωδία για ένα καλύτερο αύριο να βρούνε ηρεμία απ την Ασία ξεκίνησαν και φτάσαν στην Ελλάδα μα ο Χάρος τους τραγούδησε άσχημη μαντινάδα ...... Ακόμα μια ανείπωτη στην Λέσβο τραγωδία αθώοι να πληρώνουνε των δυνατών την βία δεν πρόλαβαν να βρουν στέγη τροφή και ελπίδα μες στην ψυχή προστέθηκε ακόμα μια κηλίδα

Γίναμε όλοι δικαστές του γείτονα , του δίπλα και χάσαμε τον μπούσουλα με του μυαλού την τρίπλα Αντί αυτήν την εποχή να μαστε μονιασμένοι πηδάμε απ τα παράθυρα όλοι απελπισμένοι Και βρίσκουμε στο φίλο μας το σφάλμα και το λάθος και μεις δεν βλέπουμε μπροστά απ του εγωισμού το πάθος Γίναμε όλοι δικαστές κι όλο πυροβολούμε χωρίς να ψάχνουμε γιατί κάποιοι έτσι αντιδρούμε Γίναμε όλοι δικαστές δικάζουμε με φθόνο τον γείτονα αβοήθητο αφήνουμε και μόνο

Τα πάθη μες τις πλάτες σου κουβάλησες του κόσμου εσύ μου έδωσες ζωή μου έδωσες το φως μου Και σε σταυρώνουν οι ΄΄πιστοί '' με λόγια κάθε μέρα εσένα που τους έδωσες να αναπνέουν αέρα Αλλά με την Ανάσταση τα νίκησες τα πάθη εσύ βλέπεις ευλόγησες το κάθε κατακάθι και την αξία έδωσες σε πόρνες και ζητιάνους τώρα ξανασταυρώνεσαι από ΄΄πιστούς΄΄ ρουφιάνους

Σβήνουν σε λίγο οι διακόπτες πάμε για ύπνο όλοι μαζί γεμίσαμε αδερφούς πανόπτες που όλα τα ξέρουν δηλαδή Γίναμε έρμαια του ψώνιου που διακατέχει την ΤΙ - ΒΙ την καλοσύνη του αιώνιου πότε θα πάρουμε γραμμή? Κλείνουν τα μάτια το μυαλό μας με βουλευτάδες ασεβείς κανείς δεν θέλει το καλό μας ψήφους ζητάν ότι κι αν πεις Σβήνει σε λίγο όλη η χώρα πέφτουν τα φώτα στη σκηνή μάλλον θα είμαστε μαζόχες όλοι κλεισμένοι σε κλουβί...

Η ειλικρίνεια πονάει όπως και η αλήθεια βαρέθηκα στα 38 να ακούω παραμύθια να μου χαιδεύουν τα αυτιά και πίσω να με θάβουν  όλοι αυτοί που θα πρέπε κεράκι να με ανάβουν Η ειλικρίνεια πονάει μα τι να πω τα ίδια και ίδια αν έχει ο άλλος στο μυαλό κολλήματα και φίδια πάει τώρα πια μεγάλωσα δεν θέλω πια ανθρώπους να μου την λεν πισώπλατα χωρίς να έχουν τρόπους